observanter
observanter, adv., v. observo, P. a. fin.
observanter, Adv. (observans), I) sorgfältig, Macr. somn. Scip. 1, 1. § 7. Apul. apol. 72: Compar., Amm. 23, 6, 79: Superl., Gell. 10, 21 lemm. Augustin. de anim. 34. – II) mit Hochachtung, ita officiose atque observanter milites triumphavere, Scaur. orat. fr. bei Charis. 201, 4: ad precandum observanter accedere, Lact. 5, 19, 26.
observantĕr (observans), avec soin, avec attention : Macr. Scip. 1, 1, 7 || -tius, -tissime Amm. 23, 6, 79 ; Gell. 10, 21.