occanto
occanto (obc-), āvi, ātum, 1, v. a. [obcanto],
- to bewitch, charm (post-class.): aliquem, Paul. Sent. 5, 23, 9: mulier occantata, Ap. Apol. p. 327, 2.
occanto, ātus, āre (ob u. canto), bezaubern, alqm, Paul. sent. 5, 23. § 15: mulier occantata, Apul. apol. 84.
occantō, āvī, ātum, āre (ob, canto), tr., charmer, jeter un charme, des maléfices sur : Ps. Paul. Sent. 5, 23, 9 ; Apul. Apol. 84, 8.