praenotio

praenōtĭo, ōnis, f. [praenosco],

• a previous notion, preconception, a translation of the Epicurean πρόληψις: sive anticipatio sive praenotio deorum, innate idea, Cic. N. D. 1, 17, 44: earum rerum, Boëth. Consol. 5, pros. 4, p. 106, 31.

praenōtio, ōnis, f. (praenosco), der Vorbegriff einer Sache (die πρόληψις Epikurs), deorum (von den G.), Cic. de nat. deor. 1, 44: earum rerum, Boëth. de cons. phil. 5. pros. 4. p. 106, 31 Obb.: divina, ibid. 5. pros. 6. p. 113, 20 Obb.

praenotio [CL prae-+notio] , foreknowledge. providentia est per prescientiam futurorum comprehensio. vel providentia est futurorum per coniecturam ~o W. Donc. Aph. Phil. 3. 18; ut et quod ejus [sc. Dei] providentia ut initio, fine carebit, et ejus ~o et dispositio ex quo prescitum evenerit, desinunt sic vocari Pull. Sent. 642D; quid est ~o, quid vero dispositio, nisi prescientia futuris suum rebus ordinem assignans? Ib. 714C.

prænōtĭō, ōnis, f. , connaissance anticipée (πρόληψις) : Cic. Nat. 1, 44.

praenotio , onis. f.
先知。畧曉。

Suggest a Translation
See an image

praenōtiō ōnis, f

• prae+GNA-, a preconception, innate idea: deorum.