ratiocinativus
ratiocinativus, of reasoning, syllogistic
rătĭōcĭnātīvus, a, um, adj. [ratiocinor].
- In rhet., of or belonging to reasoning, syllogistic, ratiocinative: genus, Cic. Inv. 1, 13, 17: quaestio, Quint. 7, 1, 60: status, id. 7, 8, 3; cf. id. 3, 6, 46; 61; 5, 10, 6.—
- II In gram.: ratiocinativa conjunctio, serving for inference, illative, as ergo, igitur, Diom. p. 410 P.
ratiōcinātīvus, a, um (ratiocinor), zur Schlußfolge gehörig, -dienend, syllogistisch, folgernd, a) als rhet. t. t.: genus quaestionis, Cic.: quaestio, Quint.: status, Ouint. – b) als gramm. t. t.: coniunctio (wie ergo, igitur), Charis. 225, 20. Diom. 416, 9.
licet sermo ~us sit significativus, tamen aliunde significativus est et aliunde ~us
grammatice est docere de sermone quomodo apte significativus sit, sed aliarum duarum [logice et rhetorice ] quomodo apte ~us
hec ‥ sciencia ~a est sive racionalis quia motu racionis docet uti artificialiter
scientificum distinguitur a ~o penes necessarium et contingens
quia via ~e deduccionis prius oportet cognoscere illud a quo fit abstraccio quam abstractum
sunt ~ae [conjunctiones ], quare, quapropter, igitur, ergo
rătĭōcĭnātīvus, a, um (ratiocinor), ¶ 1 où lʼon emploie le raisonnement : Cic. Inv. 1, 17 ; Quint. 7, 1, 60 ¶ 2 [conjonction] conclusive : Diom. 416, 9.
ratiōcinātīvus
adj.
- ratiocinor.—In rhet., of reasoning, syllogistic: genus quaestionis.