rationabiliter
rătĭōnābĭlĭter, adv., v. rationabilis fin.
ratiōnābiliter, Adv. (rationabilis), vernunftgemäß, vernünftig (Ggstz. irrationabiliter), Macr. somn. Scip. 2, 11, 17. Ps. Apul. Ascl. 16; Apul. de Plat. 1, 8. Amm. 20, 4, 8. Lact. epit. 61, 17. Hieron. epist. 39, 5. Chalcid. Tim. 35 u.a. Isid. orig. 2, 24, 7. – Compar., Augustin. de peccat. merit. 1, 13.
ostendentes per patientiam quam ~iter eam [fidem ] servandam didicerimus
Dunstanus itaque his quae quasi ~iter postulabantur contraire nolens
possumus ‥ ~iter asserere quia ‥
sicut illud ~iter disrationavit in curia
quicquid a me ~iter postulaveris obtinebis
Isabella fuit talis etatis quod cognicionem cum ‥ viro suo ~iter habere non potuit
rătĭōnābĭlĭtĕr, raisonnablement : Ps. Apul. Ascl. 16 ; Macr. Scip. 2, 11, 17 || -bilius Prisc. Gramm. 2, 3.
Raisonnablement. Synodus Vernensis ann. 755. cap. 23 :
Et postea alias causas cum justitia Rationabiliter judicent.
Resgnaulement, apud Bellomaner. MS. cap. 12. pag. 30. r°. col. 1.