rationativus

ratiōnātīvus, a, um (ratio), den Grund angebend, coniunctiones, Asper 10. p. 553, 21 K. Dosith. 46, 13 u. 18 K.

rationativus [LL] , of or connected with reasoning, ‘rationative’. causa impulsiva et causa ~a ‥ causa ~a est causa finalis propter quam aliquid fit ‥ per deliberationem magnam et providentiam T. Chobham Conf. 56; in homine due sunt voluntates, ~a et naturalis, quas sepe in nobis repugnare sentimus Quaest. Salern. B 11.

rătĭōnātīvus, a, um, qui marque la raison [t. de gramm.] : Ps. Asper 553, 21.