repens
repens2, sudden, hasty, unexpected, unlooked for
repēns, entis: (adj.), sudden, 12.313.
rēpens, entis, Part., from repo.
rĕpens, entis, adj. [etymology unknown].
- Lit., sudden, hasty, unexpected, unlooked for (class., but less freq. than the deriv. repentinus; for the most part only in nom. sing.; a favorite word with Liv.; cf. Drak. ad Liv. 8, 29, 1): ne me inparatum cura laceraret repens, Cic. poët. Tusc. 3, 14, 29: hostium adventus (opp. exspectatus, and with maris subita tempestas), id. Tusc. 3, 22, 52: adventus consulis, Liv. 9, 41: bellum, id. 4, 14; 10, 7: casus Attali, id. 33, 2: clades, id. 22, 7; 8: defectio, id. 8, 29: fama belli, id. 6, 42: cum fama repens alio avertit bellum, id. 22, 21, 6: religio, id. 29, 10: terror, id. 21, 30; 33, 15: tumultus, id. 1, 14; 10, 18; 21, 26: discordia, Verg. A. 12, 313: seditio, Ov. M. 12, 61: clamor, Sil. 3, 220: singultus vocis, Stat. Th. 7, 360: sonus, Sen. Med. 971: vox, Val. Fl. 2, 91: consternatio, Curt. 10, 2, 15. — In abl.: repenti fulminis ictu, Lucr. 5, 400.—
- II Transf. (in Tac.), opp. to earlier, more ancient, i. e. for recens, new, fresh, recent: neque discerneres, quid repens aut vetustate obscurum, Tac. A. 6, 7; 11, 24: causa, id. ib. 15, 68: cogitatio, id. H. 1, 23; 2, 49: perfidia, id. ib. 4, 25.—Adv., in two forms, suddenly, unexpectedly.
- a rĕpens: (Janus) Bina repens oculis obtulit ora meis, Ov. F. 1, 96.—
- b rĕpentē (class. and freq.): abripuit repente sese subito, Plaut. Mil. 2, 2, 21 (176); so (corresp. to subito) Cic. de Or. 1, 59, 252: repente exortus sum, repentino occidi, Plaut. Ps. 1, 1, 37 (39): repente celeriterque, Caes. B. G. 1, 52: repente e vestigio, Cic. Div. in Caecil. 17, 57: repente a tergo signa canere, Sall. J. 94, 5: repente praeter spem, Cic. Fam. 4, 4, 3: repente ex inopinato, Suet. Galb. 10; cf.: cunctisque repente Improvisus ait, Verg. A. 1, 594: lapsa repente (turris), id. ib. 2, 465: amicitias repente praecidere (opp. sensim dissuere), Cic. Off. 1, 33, 120: repente collectam auctoritatem tenebant, Caes. B. G. 6, 12 fin.; cf.: modo egens, repente dives, Cic. Phil. 2, 27, 65: an dolor repente invasit? Ter. Hec. 356: me repente horum aspectus repressit, Cic. Sest. 39, 144: abjectus conscientiā repente conticuit, id. Cat. 3, 5, 10; id. Rep. 1, 16, 25: cum circumfusa repente Scindit se nubes, Verg. A. 1, 586 et saep.
rĕpens, adv., v. 2. repens fin. a.
repēns, entis (v. ῥέπω, sich neigen, an der Wage den Ausschlag geben), I) plötzlich, schnell, unerwartet (Ggstz. exspectatus), adventus, Cic.: bellum, Liv. – Adv., quae repens clades allata esset, Liv. 22, 7, 7: repens alia nuntiatur clades, Liv. 22, 8, 1: Ianus bina repens oculis obtulit ora meis, Ov. fast. 1, 96. – II) (bei Tac.) übtr., neu, frisch augenblicklich, causa, Tac.: perfidia, Tac.: cogitatio, Tac.: neque decerneres quid repens aut vetustate obscurum, Tac. Vgl. Nipperd. Tac. ann. 6, 7. Heräus Tac. hist. 1, 23.
~ens, subitans [? l. subita ]
‘quis ~ens,’ id est repentinus, ‘metus’
~ens,piuigende [? l. ]pucigende
1 rĕpēns, (12) tis, ¶ 1 subit, imprévu, soudain : Cic. Tusc. 3, 52 ; Liv. 22, 7, 7, etc. || advt = soudainement : Ov. F. 1, 96 ¶ 2 [dans Tac. ] récent : Tac. Ann. 6, 7 ; 11, 24 ; H. 1, 23, etc.
2 rēpēns, tis, part. de repo.
- 1. plotseling, onverwacht [adventus; bellum]; — adv. repente en repēns;
- 2. (Tac.) nieuw, net ontstaan [perfidia].
rēpēns (1) entis,
- P. of repo.
repēns (2) entis, adj.,sudden, hasty, unexpected, unlooked for: cura, C. poët.: adventus consulis, L.: defectio, L.: cum fama repens alio avertit bellum, L.: discordia, V.: consternatio, Cu.—New, fresh, recent: quid repens aut vetustate obscurum, Ta.—With the subject, instead of an adv.
- with the predic., suddenly, unexpectedly: tumultus repens est Romam perlatus, L.: clades adlata est, L.: (Ianus) Bina repens oculis obtulit ora meis, O.