resolubilis
rĕsŏlūbĭlis, e, adj. [resolvo],
- that may be dissolved again, resoluble (post-class.): caementum, Prud. Apoth. 581: corpus, id. Cath. 10, 157: homines luti corruptione resolubiles, Ambros. in Psa. 118, Serm. 13, § 20.
resolūbilis, e (resolvo), wieder auflöslich, caementum, Prud. apoth. 515: corpus, Prud. cath. 10, 149: homines luti corruptione resolubiles, Ambros. in psalm. 118. serm. 13. § 20: nulli resolubiles calori nives, Sidon. carm. 23, 190.
sed non ita ~em injecerat nobis manicam, nimisque tarde ei filie salus venit in memoriam
quidam habent ~es poros, alii non ~es
omne corruptibile ~e
quamvis significatum hujus diccionis ‘dies’ sit simplex et unum, est tamen ~e in plura et ex pluribus concretum
voco ‥ conceptum simpliciter simplicem qui non est ~is in alios conceptus simplices quorum quilibet possit actu simplici distincte cognosci
ille conceptus non esset ~is in conceptum generis et differencie
omne insolubile ‥ est ~e in tales terminos per quos non est exprimenda sua significacio
rĕsŏlūbĭlis, e (resolvo), qui peut être désagrégé : Prud. Apoth. 515 ; Ambr. Psalm. 118, serm. 13, 20.
Resolubile cæmentum, Prudentio Apoth. v. 514.
Resolubile corpus,eidem Cath. v. 149.