resono
resono, to sound again, resound, ring, re-echo
the house resounded with a loud clamor
- I Neutr.
- A Lit.: tum clupei resonunt, Enn. l. l. (Ann. v. 364 Vahl.): valvae resonunt regiae, Att. l. l.: theatrum naturā ita resonans, ut, etc., Cic. Q. Fr. 1, 1, 14, § 42: venenum sic e poculo ejecit, ut id resonaret, id. Tusc. 1, 40, 96: ubi non resonent imagines, i. e. where no echoes are heard, without echoes, Varr. R. R. 3, 16, 12: cum frustra resonant aera, Ov. M. 4, 333: resonabat eburnea Telorum custos (i. e. pharetra), id. ib. 8, 320: ut solent pleni resonare camini, to send forth a roaring noise, id. ib. 7, 106: eque sacrā resonant examina quercu, Verg. E. 7, 13: hominum clamor et tubarum sonus amplior quam editur resonare solet, Just. 24, 6, 8: resonantia litora, Sil. 11, 491. — With abl.: clamore et gemitu templum resonit caelitum, Att. ap. Non. l. l.: aura crepitu musico, Pac. l. l.: late plangoribus aedes, Verg. A. 12, 607: domus undique magno strepitu, Hor. S. 1, 2, 129: latratibus aether, Ov. M. 3, 231: spectacula plausu, id. ib. 10, 668: avibus virgulta canoris, Verg. G. 2, 328: arbusta cicadis, id. E. 2, 13. — Poet., with acc.: litoraque alcyonen resonant, acalanthida dumi, resound with, Verg. G. 3, 338: testudo septem nervis, Hor. C. 3, 11, 3; cf.: vox ima quattuor chordis, id. S. 1, 3, 8. — With ad: qui (cornus) ad nervos resonant in cantibus, Cic. N. D. 2, 59, 149. — With dat.: suave locus voci resonat conclusus, echoes to the voice, Hor. S. 1, 4, 76; cf.: carmina resonantia chordis Romanis, to the strings, Auct. Pan. ad Pis. 229. —
- B Trop., to resound, re-echo: in vocibus nostrorum oratorum recinit quiddam et resonat urbanius, Cic. Brut. 46, 171; cf. Quint. 11, 3, 30.—With dat.: gloria virtuti resonat tamquam imago, Cic. Tusc. 3, 2, 3. —
- II Act., to give back the sound of, to resound, re-echo with any thing: formosam resonare doces Amaryllida silvas, Verg. E. 1, 5; so, triste et acutum, Hor. S. 1, 8, 41: resonent mihi Cynthia silvae, call out to me, Cynthia, Prop. 1, 18, 31: ora Hylan semper resonantia, Val. Fl. 4, 18; cf. Sil. 14, 30. — Pass.: (sonus) in fidibus testudine resonatur aut cornu, Cic. N. D. 2, 57, 144. — Poet., with acc. of a place, to make resound or re-echo: ubi Solis filia lucos Assiduo resonat cantu, Verg. A. 7, 11. —
- B To say urgently or continually (late Lat.): vernacula principi, Amm.17, 11, 1.
I intr., ¶ 1 renvoyer les sons, résonner : Cic. Q. 1, 1, 42 ; Nat. 2, 149 ; ædes plangoribus resonant Virg. En. 12, 607, le palais retentit des lamentations || gloria virtuti resonat tamquam imago Cic. Tusc. 3, 3, la gloire répond à la vertu comme un écho || [impers.] in fidibus testudine resonatur Cic. Nat. 2, 144, dans la lyre la résonance se fait au moyen de lʼécaille ¶ 2 faire entendre des sons, retentir : Cic. Tusc. 1, 96 ; Ov. M. 4, 333 || [fig.] : in vocibus nostrorum oratorum retinnit quiddam et resonat urbanius Cic. Br. 171, dans la voix de nos orateurs il y a certain accent, certain timbre plus distingué.
II tr., ¶ 1 répéter en écho : formosam resonare doces Amaryllida silvas Virg. B. 1, 5, tu apprends aux forêts à redire le nom de la belle Amaryllis ¶ 2 faire retentir : lucos cantu Virg. En. 7, 11, faire retentir les bois de ses chants.
➳ formes anc. de la 3e conj. : resonit Pacuv. , Acc. d. Non. 504, 30 ; resonunt Enn. , Acc. d. Prisc. Gramm. p. 338 || pf. resonavi Manil. 5, 567 ; Hier. Ep. 117, 1 ; resonui Pomp. Porphyr. Hor. O. 1, 20, 5.
➳.
- 1. (weer)klank geven, klinken [unda; plausus militum]; ➤ aera resonant; examina e quercu resonant; nervos in fidibus aliis pulsis ~ alios (Cic.);
- 2. weerklinken, weergalmen (van: abl.); ➤ aedes plangoribus resonant; resonat latratibus aether; resonans theatrum; resonant avibus virgulta; locus voci resonat de plaats fungeert als klankbodem voor de stem; (metaf.) gloria virtuti resonat tamquam imago is een weerklank van dapperheid; II. tr. (poët.) doen weerklinken, laten galmen [Amaryllida de naam Amaryllis; alcyonem de roep v.d. ijsvogel; triste et acutum een weemoedige en schrille toon uitstoten; lucos assiduo cantu]; ➤ onpers. pass.: in fidibus testudine resonatur ontstaat een echo.
應聲。打響。答應。Resonatur 聽應聲。\Resonavi pro \Resonui.
Suggest a Translation
See an image
- to sound again, resound, ring, re-echo: in vocibus . . . quiddam resonat urbanius: theatrum naturā ita resonans, ut, etc.: Umbrae cum resonarent triste, H.: resonabat Telorum custos (i. e. pharetra), O.: ut solent pleni resonare camini, roar, O.: undique magno domus strepitu, H.: spectacula plausu, O.: resonant avibus virgulta canoris, V.: testudo septem nervis, H.: qui (cornus) ad nervos resonant in cantibus: Suave locus voci resonat conclusus, echoes to the voice, H.: gloria virtuti resonat tamquam imago, answers like an echo.—To cause to resound: lucos cantu, V.: (sonus) in fidibus testudine resonatur, an echo is produced.—To repeat, re-echo, resound with: Litoraque alcyonen resonant, V.: Formosam resonare doces Amaryllida silvas, V.
-
…vos eritis testes, si quos habet arbor amores, fagus et Arcadio pinus amica deo. a quotiens teneras resonant mea verba sub umbras, scribitur et vestris Cynthia corticibus an tua quod peperit nobis iniuria curas quae solum tacitis…
Propertius, Elegies
-
…dura quies ; et quodcumque meae possunt narrare querelae, cogor ad argutas dicere solus avis. sed qualiscumque es resonent mihi Cynthia silvae, nec deserta tuo nomine saxa vacent. Non ego nunc tristis vereor, mea Cynthia ,…
Propertius, Elegies
-
…, quae in eis mediis inclusa sint, in contrarias partis se vertere ; iam nervos in fidibus aliis pulsis resonare alios ; ostreisque et conchyliis omnibus contingere, ut cum luna pariter crescant pariterque decrescant ; arboresque ut hiemali tempore…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…, non adumbrata ; ea est consentiens laus bonorum, incorrupta vox bene iudicantium de excellenti virtute, ea virtuti resonat tamquam imago ; quae quia recte factorum plerumque comes est, non est bonis viris repudianda. illa autem ,…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…quasi corneolos habent introitus multisque cum flexibus, quod his naturis relatus amplificatur sonus ; quocirca et in fidibus testudine resonatur aut cornu, et ex tortuosis locis et inclusis referuntur ampliores. Similiter nares, quae semper propter necessarias utilitates…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…modi theatrum totius Asiae virtutibus tuis est datum celebritate refertissimum, magnitudine amplissimum, iudicio eruditissimum, natura autem ita resonans ut usque Romam significationes vocesque referantur, contende, quaeso, atque elabora non modo ut his rebus dignus fuisse…
Cicero, Epistulae ad Quintum fratrem
-
…cum coniectus in carcerem triginta iussu tyrannorum venenum ut sitiens obduxisset, reliquum sic e poculo eiecit, ut id resonaret, quo sonitu reddito adridens propino inquit hoc pulchro Critiae, qui in eum fuerat taeterrimus. Graeci enim in…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…pellit oris ; itaque plectri similem linguam nostri solent dicere, chordarum dentes, nares cornibus is quae ad nervos resonant in cantibus. Quam vero aptas quamque multarum artium ministras manus natura homini dedit. Digitorum enim contractio facilis facilisque…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…Romae, sed haec mutari dediscique possunt ; illud est maius, quod in vocibus nostrorum oratorum retinnit quiddam et resonat urbanius. Nec hoc in oratoribus modo apparet sed etiam in ceteris. ego memini T. Tincam Placentinum hominem…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…, pelagoque micabant captiua arma procul celsa fulgentia prora. at patulo surgens iam dudum ex aequore late nauticus implebat resonantia litora clamor, et simul adductis percussa ad pectora tonsis centeno fractus spumabat uerbere pontus. nec lentum in medios…
NA, Silius Italicus, Corpus Poetarum Latinorum. Vol. 3, ed. W. C. Summers, 1905