seductorius
sēductōrĭus, a, um, adj. [seductor],
- seductive (eccl. Lat.), Aug. Conf. 5, 6 fin.; Ambros. de Bon. Mor. 9, § 4.
sēductōrius, a, um (seductor), verführerisch, Augustin. conf. 5, 6 extr.; tract. in Ioann. 4. § 8. Ambros. de bon. mort. 9. § 4: neutr. pl. subst., abstinerent ab omnibus seductoriis (Verführungen), Augustin. serm. 38, 5.
hipocritae ~iique simulatores permiscentur ut lolium tritico
gloria mundi fallax et ~ia decipit amatores suos
est pax proditoria ‥ . est pax ~ia, de qua Jeremias ‘O Sedecia, viri tui pacifici seduxerunt te’
quod spiritus ille ~ius suggerit ad deceptionem
~ios libenter audit cantus Sirene
delusi ‥ et emolliti ~iis blandimentis quidam barones ‥ ad regem humiliter accesserunt
sēductōrĭus, a, um, propre à séduire, séducteur : Eccl.