traditivus

traditivus [CL traditus p. ppl. of tradere+-ivus], that hands over or passes on. Deum decens ‥ pulchritudo ‥ est ‥ ~a ‥ secundum dignitatem unicuique proprii luminis Gros. Ps.-Dion. 786; ~us suiipsius omnibus ‥ approximantibus Ib. 996; adquirere [feudum] per investituram ~am vel equipollentem. et voco ‘equipollentem’ fictam traditionem, in casibus consuetudine feudorum approbatis Upton 38.