traditor
traditor, a betrayer, traitor
trādĭtor, ōris, m. [trado] (post-Aug.).
- A betrayer, traitor, for the usual proditor: interfecto traditore, Tac. H. 4, 24; Sedul. Carm. 5, 61; Aug. Bapt. 7, 2.—
- II A teacher: alicujus scientiae, Arn. 3, 113; Tert. Coron. Mil. 4 fin.
trāditor, ōris, m. (trado), der etwas übergibt, dah. I) der Verräter, Tac. hist. 4, 24 (codd., jetzt die Ausgaben proditor). Sedul. carm. 5, 61: so auch der seine Bibel in die Hände der Heiden überliefernde Christ, Eccl. – II) der Lehrer, Eccl.: trad. alicuius scientiae, Arnob. 3, 22.
ita concludit inter dominum H. ‥ ex parte una, ~orem, et dominum J. ‥ ex parte altera, receptorem, viz. quod ‥ H. ‥ tradidit et ad firmam dimisit ‥ domino J. ‥ ecclesiam
noverit se ‥ habere partem cum Juda ~ore Domini nostri in inferno
Rodulfus comes, immo Rodulfus ~or, et ‥ exercitus ejus in fugam versi sunt
murdritor ‥ vel ~or, si rex condonaverit eis vitam et membra ‥ nullo modo remanebunt in patria(
~ores dominis suis per colla se tradunt
insultum fecit in eumdem A. ‥ vocando ipsum falsum, perversum, et illegalem ~orem(
tractus erat et suspensus ~or ‥ et pendens in patibulo in cineres fuerat concrematus
trādĭtŏr, (16) ōris, m. (trado), ¶ 1 traître : Tac. H. 4, 24 ¶ 2 celui qui transmet, enseigne : Arn. 3, 113.
- 1. (postklass.) verrader;
- 2. (eccl.) (metaf.) leraar.
In Wirhenlos sex diurnales habemus, quorum Traditores fuerunt Rustein, Lutprandt, etc.
Tradere.
trāditor ōris, m
- a betrayer, traitor: interfecto traditore, Ta.