Εὔμητις
Εὔ·μητις, ιδος, acc. -ιν (ἡ) Eumètis, f. Plut. Sept. sap. conv. titre, etc.
Étym. cf. le préc.
Εὔμητις daughter of Pindar, according to Vit. Pind. P. Oxy. 2438, 24sq. Πρ]ω[το]μάχην κα[ὶ Εὔμητι]ν ὧν μνημονε[ύει ἐν τ]ῇ ᾠδῇ ἧς ἡ ἀρχή· ὁ Μοισαγέτας με (supp. Lobel) = fr. 94c.