εὐμήκης
εὐμήκης, of a good length, tall
εὐμήκης, Dor. εὐμάκης [ᾱ], ες, (μῆκος)
- tall, Pl. Prm. 127b, Thphr. HP 3.9.2, Theoc. 14.25; long, ξυστοί Jul. Or. 2.60a: Comp. -έστερος Arist. PA 696a17: Sup. -έστατος PPetr. 2 p.14 (iii B.C.), Str. 5.2.5.
- 2 considerable, great, τύχαι E. IA 595 (anap.).
- 3 εὔμηκες, τό, kind of balsam, Plin. HN 12.114.
εὐ·μήκης, ης, ες :
1 d’une bonne longueur, c. à d. grand ou gros, Xén. Eq. 5, 16 ; Plat. Parm. 127b ; Th. H.P. 9, 10, 1, etc. ||
2 fig. considérable, Eur. I.A. 596 ||
Cp. -έστερος, Arstt. P.A. 4, 13, 11 ; sup. -έστατος, Str. 22 ||
➳ Dor. εὐμάκης [ᾱ] Thcr. Idyl. 14, 25.
Étym. εὖ, μῆκος.
εὐμήκης, ες, von ansehnlicher Länge, groß u. schlank ; von Menschen, Plat. Parm. 127b, wie Rufin. 19 (V.76) ; Alciphr. 3.67 ; τρίχες Xen. Eq. 5.16 ; Folgde, ὀφιώδη καὶ εὐμηκέστερα Arist. part. an. 7.13 ; – übertr., τύχαι, großes Glück, Eur. I.A. 596.
εὐμήκης
μῆκος
- of a good length, tall, Plat., Theocr.