εὐμετακίνητος
εὐμετακίνητος, easily moved
εὐμετα-κίνητος [ῑ], ον,
- easily moved or changed, ἐπὶ τὸ χεῖρον Arist. Metaph. 1019a28; τὸ εὐ. caprice, M.Ant. 1.16.
εὐ·μετακίνητος, ος, ον [ῑ] facile à déplacer, Arstt. Metaph. 4, 12, 4 ; τὸ εὐμ. M. Ant. 1, 16, manque de fermeté.
Étym. εὖ, μετακινέω.
εὐμετακίνητος, [ῑ], leicht weg, an einen andern Platz zu bewegen, Arist. Metaph. 4.124 u. Sp.; τό, Veränderlichkeit, M.Anton. 1.16.