μιν

μιν [ῐ],

• him, her, it, Ep. and Ion. acc. sg. of the 3rd pers. Pron. (v. ἵ) in all genders, = Dor. νιν (q. v.), both forms in codd. Pi. (μιν N. 5.38, Pae. 2.73, al.), and in B. (μιν only 10.111), only νιν in Trag. (μιν f.l. in A. Eu. 631, al.), neither in Att. Prose:—μὶν αὐτόν himself (emphatic), Il. 21.245, 318, etc. (αὐτήν μιν 11.117); αὐτόν μιν reflexive, = ἑαυτόν, Od. 4.244; μιν alone is sts. reflex., Hdt. 1.11, 45, al.; so αὐτόν (αὐτήν) μ. Id. 1.24, 2.100; μ. alone not reflex., Id. 2.100, al., Hippon. 52, etc.
• • II 3rd pers. pl. doubtful in Hom., since it refers to δώματα by a sense-construction, Od. 10.212, 17.268: in later Ep. certainly pl., as A.R. 2.8. (Always enclitic, A.D. Pron. 39.12.)

μιν, ion. acc. sing. des pronom. der dritten Person durch alle drei Geschlechter, also = αὐτόν, αὐτήν, αὐτό, stets enklitisch, Hom. u. Her. oft (vgl. auch νίν); μὶν αὐτόν, ihn selbst, Il. 21.245, 318, Od. 3.327 u. sonst ; in umgekehrter Folge, αὐτόν μιν, reflexiv, sich selbst, ἑαυτόν, Od. 4.244 ; doch steht Il. 11.117 αὐτήν μιν auch für μὶν αὐτήν.
Bei Her. 1.11, 24, 45 u. öfter = ἑαυτόν. – Seltener wird es auch für den plur. gebraucht, also statt αὐτούς, αὐτάς, αὐτά, wie man Il. 12.385, 19.399, Od. 17.268 erklären kann, obgleich es auch hier sing. zu sein scheint ; sicherer bei sp.D., wie Ap.Rh. 2.8. Vgl. Schol. Il. 1.201, Apoll.Dysc. pron. p. 368.

μιν

enclitic. Acc. pron. of the 3rd person.

• • 1

    Him Il. 1.100, 290, 332, 361, 407, etc. : Od. 1.71, 95, 135, 192, 194, etc.

  • 2

    Her Il. 1.29, 201, 585, Il. 3.386, 388, etc. : Od. 1.97, 432, Od. 2.113, Od. 4.375, 704, etc,

  • 3

    Referring to things, it Il. 1.237, Il. 4.143, etc.. Od. 9.120, Od. 10.305, etc.

    The antecedent a neut. pl. : Od. 10.212, Od. 17.268.

  • 4

    With αὐτός in reflexive sense : αὐτόν μιν πληγῇσι δαμάσσας Od. 4.244.

μῐν = αὐτόν, αὐτήν, αὐτό. (“Die im Papyrus über μιν stehende Variante νιν zeigt, daß die Orthographie dieser Form bei Pindar schon früh umstritten war,” Radt on Pae. 6.115 “Le plus sage est de suivre les manuscrits,” Des Pl., 24: νιν pro μιν passim scrips. Mommsen, Bergk, Schr., al.: * = v. l. νιν.)

• • a = αὐτόν. εἰ δέ μιν ἔχων τις οἶδεν τὸ μέλλον (i. e. πλοῦτον) *O. 2.56 μιν ἔντυʼ ἀνάγκα. Herakles O. 3.28 ἐπεί μιν αἰνέω Psaumis *O. 4.14 κατεφάμιξεν καλεῖσθαί μιν Iamos *O. 6.56 μετάλλασέν τέ μιν Iamos *O. 6.62 μιν λύραι μολπαί τε γινώσκοντι Hieron *O. 6.96 θῆκέ μιν ζαλωτὸν (γαμβρόν) *O. 7.6 καί ῥά μιν χώρας ἀκλάρωτον λίπον, ἁγνὸν θεόν O. 7.59 ἀλλά μιν οὐκ εἴασεν Zeus *O. 7.61 ἤρειδεν δέ μιν Herakles O. 9.32 μὴ καθέλοι μιν αἰὼν Lokros *O. 9.60 ἐκάλεσσέ μιν ἰσώνυμον ἔμμεν Opous *O. 9.63 μιν ἐν Ἄρει παραγορεῖτο μή ποτε ταξιοῦσθαι Patroklos *O. 9.76 [μή μιν (ὔμμιν coni. de Jongh) O. 11.17] καὶ Δαμαίῳ μιν (= χαλινόν) θύων ταῦρον ἀργάεντα πατρὶ δεῖξον *O. 13.69 πιθέσθαι κελήσατό μιν Bellerophon *O. 13.80 σὺν δʼ ἀνάγκᾳ μιν φίλον ἔσανεν Hieron P. 1.51 οὐδέ μιν φόρμιγγες δέκονται Phalaris P. 1.97 ἁ δʼ ἀποφλαυρίξαισά μιν Apollo *P. 3.12 κλέπτει τέ μιν Apollo P. 3.29 καί ῥά μιν φέρων Jason P. 3.45 ἰατῆρά τοι κέν μιν πίθον παρασχεῖν Cheiron P. 3.65 ἐσθὰς δʼ ἀμφοτέρα μιν ἔχεν Jason P. 4.79 στεφάνοισί τέ μιν ποίας ἔρεπτον Jason P. 4.240 κείνων τέ μιν ὀάροις λύρᾳ τε κοινάσομαι Zeus N. 3.11 οὐδέ μίν ποτε φόβος ἀνδροδάμας ἔπαυσεν ἀκμὰν φρενῶν Telamon N. 3.39 πολλὰ γάρ μιν παντὶ θυμῷ παρφαμένα λιτάνευεν Peleus N. 5.31 ἔνθα μιν εὔφρονες ἶλαι σὺν καλάμοιο βοᾷ θεὸν δέκονται Poseidon N. 5.38 λέγοντι γὰρ Αἰακόν μιν ὑπὸ ματροδόκοις γοναῖς φυτεῦσαι Zeus N. 7.84 ἐγκιρνάτω τίς μιν (κρατῆρα) N. 9.50 ἐν τελεταῖς δὶς Ἀθαναίων μιν ὀμφαὶ κώμασαν Theaios N. 10.34 καί μιν οὔπω τεθναότʼ ἔκιχεν Kastor N. 10.74 [ἀγαθοῖσί μιν αἰνεῖσθαι (Mingarelli: ἀγαθοῖς μὲν αἰνεῖσθαι codd.: ἀγαθοῖσιν ἐπαινεῖσθαι Schr.) N. 11.17] ἐθέλω ἢ Καστορείῳ ἢ Ἰολάοιʼ ἐναρμόξαι μιν ὕμνῳ Herodotos I. 1.16 εἴη μιν ἔρνεσι φράξαι χεῖρα I. 1.64 εἶδʼ Ἀπόλλων μιν Xenokrates I. 2.18 ἁδεῖα δʼ ἔνδον μιν ἔκνιξεν χάρις Herakles I. 6.50 (ἷνας) ταί μιν ῥύοντό ποτε Achilles I. 8.52 γεραίρετέ μιν Nikokles I. 8.62 “ἀλλά μιν ποταμῷ σχεδὸν μολόντα φύρσει” (“den Feind,” Radt) Pae. 2.73 ὤμοσε γὰρ θεός μή μιν εὔφρονʼ ἐς οἶκον μήτʼ ἐπὶ γῆρας ἱξέμεν βίου Neoptolemos *Pae. 6.115 ἀλλά μιν Κρόνου παῖ[δες] κεραυνῷ χθόνʼ ἀνοιξάμενοι ἔκρυψαν τὸ πάντων ἔργων ἱερώτ[ατον (ναόν) *Πα. 8. 72. σὲ δʼ ἐγὼ παρά μιν αἰνέω μέν, Γηρυόνα (παρʼ ἀμίν v. l. in codd. Aristidis; v. Σ ad loc., παρʼ αὐτὸν τὸν Ἡρακλέα) fr. 81 ad Δ. 2. καί μ[ιν (ν[ιν Π^pc) *fr. 169. 23. Σθενέλοιό μιν υἱὸς κέλευσεν Herakles fr. 169. 44.
  • b= αὐτήν. φιλεῖ δέ μιν Παλλάς Semele *O. 2.26 μιν γέρας ἔσσεσθαι (νᾶσον) *O. 7.67 ἔχει τέ μιν (νᾶσον) O. 7.70 οὔ μιν ἄλυξεν (βίαν) P. 8.16 ]δέ μιν ἐν πέλαγος ῥιφθεῖσαν Asteria *Πα. 7B. 46. καλέοντί μιν Ὀρτυγίαν ναῦται πάλαι Delos Πα. 7B. 48.
  • c = αὐτό. οὔ μιν διώξω (τὸ πόρσω) *O. 3.45
  • d fragg. τὶν μὲν [πά]ρ μιν μ[ Pae. 10.18 οὐδέ μ[ιν (supp. Lobel) *fr. 51f. c. 5.

μιν Ionic acc. sg. of the pron. of the 3rd pers. (v. ἵ) through all genders, for αὐτόν, αὐτήν, αὐτο always enclitic, Hom., Hdt.; Doric and Attic νιν

• • IHom. joins μὶν αὐτόν himself, as a stronger form; but αὐτόν μιν is reflexive, oneself, for ἑαυτόν, Od.
  • IIrarely as 3 pers. pl. for αὐτούς, αὐτάς, αὐτά.