βαλανηφάγος
βαλανηφάγος, acorn-eating
βᾰλᾰνη-φάγος [φᾰ], ον,
- acorn-eating, esp. of Arcadians, Alc. (?). 91, Orac. ap. Hdt. 1.66, Plu. Cor. 3, Nonn. D. 13.287, Them. Or. 26.316c.
que se alimenta de bellotas
πολλοὶ ἐν Ἀρκαδίῃ βαλανηφάγοι ἄνδρες ἔασιν
πρῶτα μὲν βαλανηφάγοι ηὐνάζοντο ἐν σπηλαίοις
βαλανη·φάγος, ος, ον [ᾰᾰᾰ] qui se nourrit de glands, Oracl. (Hdt. 1, 66) ; Plut. Cor. 3 ; Nonn.
Étym. βάλανος, φαγεῖν.
βαλανηφάγος, Eicheln essend, Arkader, Orak. bei Her. 1.66 ; Plut. Cor. 3 u. A.
βαλανηφάγος
φαγεῖν
- acorn-eating, Orac. ap. Hdt.