βοητής
βοητής, clamorous
βο-ητής, οῦ, ὁ,
- clamorous, Hp. Ep. 19, prob.l. in Morb.Sacr. 15, cf. Hsch. s.v. ἠπύτα: Dor. fem., βοᾶτις αὐδά A. Pers. 575 (lyr.).
chillón, que grita
οἱ μὲν γὰρ ὑπὸ φλέγματος μαινόμενοι ἥσυχοί τέ εἰσι καὶ οὐ βοηταί
βοητής, οῦ, adj. m. criard, Hpc. 1286, 38.
Étym. βοάω ; cf. βοᾶτις.
βοητής, ὁ, der Schreier, Hippocr.
βοητής
βοάω
- clamorous:— Doric fem. βοᾶτις Aesch.