γεννητής
γεννητής, a parent
γενν-ητής, οῦ, ὁ,
- begetter, parent, S. OT 1015, Fr. 752, Pl. Cri. 51e, Lg. 717e; τῶν πράξεων ὥσπερ καὶ τέκνων Arist. EN 1113b18: generally, producer, Plot. 3.3.3.
- II γεννῆται, οἱ, (γέννα) at Athens, members of γένη, Pl. Lg. 878d, Philoch. 94; εἰς τοὺς γ. ἐγγράφειν, ἄγειν, Is. 7.13, 15, cf. Arist. Ath. 3, IG 2(2).1229.5; Ἀπόλλωνος Πατρῴου καὶ Διὸς Ἑρκείου γ. D. 57.67.
progenitor, padre
παῖς γ' εἰ τῶνδε γεννητῶν ἔφυν
Ἥλι', ... <ὃν> ... λέγουσι γεννητὴν θεῶν
• fig. de las leyes
ὅτι τε γεννηταῖς οὖσιν ἡμῖν οὐ πείθεται
• padre, en el sent. de autor
γ. τῶν πράξεων ὥσπερ καὶ τέκνων
γεννητής, οῦ (ὁ) celui qui engendre ou produit, père, Arstt. Nic. 3, 7, 5 ; d’ord. au plur. parents, Soph. O.R. 1015, Plat. Crit. 51e ; Leg. 717e ; CIA. 2, 596, 5 (336/324 av. J.-C.).
Étym. γεννάω.
γεννητής, ὁ, der Erzeuger, Soph. O.R. 1015 ; Plat. Crit. 51e, Legg. IX.869b, Bekker γεννήτης ; aber Arist. Eth. 5.7 γεννητής.
γεννητής
γεννάω
- Ia parent, Soph., Plat.
- IIγεννῆται, οἱ, (γέννα) at Athens, heads of families, Plat.