γεννητός
γεννητός, begotten
- begotten, υἱὸς γ., opp. ποιητός, Pl. Lg. 923e; mortal, Luc. Icar. 2; γεννητοὶ γυναικῶν born of women, Ev.Matt. 11.11, Ev.Luc. 7.28.
- II generable, opp. φθαρτός, Arist. Metaph. 1027a29 (v. l.); ὑλὴ γ. matter for generation, ib. 1042b6. Adv. -τῶς by means of generation, Iamb. Myst. 1.18.
I
1 engendrado
παῖς ... εἴτε γ. ὢν εἴτε ποιητός
• op. ‘no engendrado’ o ‘eterno’
βροτὸς ... γ. γυναικός
como sinón. de mortal
• cóm. frente a
ὑπερνέφελος ἀνήρ
• creado, engendrado en especulaciones filosóficas sobre la divinidad
θεῶν ὁρατῶν καὶ γεννητῶν
ὁ θεὸς ... ὕστερος καὶ γ.
γ. καὶ ἀγέννητος
τὰ θνητά τε καὶ γεννητά
γ. ἦν ὁ Νοῦς
διορίζοντα τοὺς γεννητοὺς Αἰῶνας ἀπὸ τοῦ ἀγεννήτου Πατρός
• de abstr. creado op. ‘eterno’
γεννητῷ παραδείγματι προσχρώμενος
τὰ δ' αἰσθητὰ ... γιγνόμενα καὶ γεννητὰ ἐφάνη
ὁ γ. χρόνος
κόσμος
2 subst. hijo, prole
ἔστι δὲ θείῳ μὲν γεννητῷ περίοδος ... ἀνθρωπείῳ δὲ ...
ἐν γεννητοῖς γυναικῶν
entre los nacidos de las mujeres, e.e. entre los hombres
II susceptible de generación
ὕλη ... γ. καὶ φθαρτή
III adv. -ῶς por medio de procreación
τὸ γιγνόμενον τοῦ ὄντος γ.
γ. ὑπάρχων ἐκ τοῦ Πατρὸς ὁ Υἱός
1. van pers. verwekt, geboren:
2. van zaken ontstaan, voortgebracht.
- begotten, Plat.; γεννητοὶ γυναικῶν born of women, NTest.