γλωσσηματικός
γλωσσηματικός, interlarded with
γλωσσ-ηματικός, ή, όν, (γλῶσσα ΙΙ.2)
- interlarded with γλῶσσαι, λέξις, φράσις, D.H. Amm. 2.2 [not found], Th. 50, etc. Adv. -κῶς Tim. Lex. Praef.
1 esmaltado, salpicado de glosas ref. a γλῶσσα:
ἡ τροπική καὶ γλωττηματικὴ καὶ ἀπηρχαιωμένη καὶ ξένη λέξις
φράσις γλωττηματική
2 adv. -ῶς gram. de palabras en un uso poco habitual, menos frecuentemente
ἐξέλεξα τὰ παρὰ τῷ φιλοσόφῳ γ. ἢ κατὰ συνήθειαν Ἀττικὴν εἰρημένα
vincit νικᾷ καὶ γ. δεσμεύει
γλωσσηματικός, att. γλωττηματικός, ή, όν [ᾰ] qui a l’air d’une locution vieillie ou étrangère, DH. Thuc. 2, etc.
Étym. γλώσσημα.
γλωσσηματικός, ein veraltetes, fremdartiges Wort betreffend, λέξις, φράσις, = γλῶσσα, Dion.Hal.