δίκραιρος
δίκραιρος, two-horned
δῐ-κραιρος, ον,
- two-horned, AP 6.32 (Agath.).
- II forked, δίκραιρα . . κήτεος ὁλκαίη A.R. 4.1613.
1 bicorne
• de un candelabro de dos brazos Paul.Sil.Soph.856.
2 ahorquillado, bifurcado
ἀλκαίη
de la cola de Tritón
δί·κραιρος, ος, ον :
1 à deux cornes, ép. de Pan, Anth. 6, 32 ||
2 fourchu, A. Rh. 4, 1613.
Étym. δίς, κραῖρα.
δίκραιρος, zweispaltig ; ὁλκαίη Ap.Rh. 4.1613 ; zweihörnig, Pan, Agath. 29 (VI.32).