δίκρανος
δίκρανος, two-headed
δῐ-κρᾱνος, ον,
- two-headed, Parm. 6.5.
- II Subst. δίκρᾱνον, τό, pitchfork, δικράνοις ἐξωθεῖν Luc. Tim. 12.
- III δικράνους· τὰς τριόδους, Hsch.
I de dos cabezas e.d. indeciso, desorientado
βροτοί
II subst. ὁ δ.
1 agr. horca, horquilla
δικράνοις ἐξωθεῖν
2 bifurcación, cruce de caminos Hsch.
δί·κρανος, ος, ον [ᾱ] fourchu ; τὸ δίκρανον, fourche, Luc. Tim. 12 ; Gal. 2, 88d.
Étym. δίς, κάρα.
δίκρανος, [ᾱ], zweiköpfig ; τὸ δίκρανον, Zweizink, Gabel ; δικράνοις ἐξωθεῖν τῆς οἰκίας, furca expellere, Luc. Tim. 12.