διφροῦχος
διφροῦχος, with a seat
διφρ-οῦχος, ον, (ἔχω)
- with a seat, ἅρμα Melanipp. 1.
provisto de asiento
ἅρματα
διφροῦχος, ος, ον, garni d’un siège, Mélanipp. (Ath. 651f).
Étym. δίφρος, ἔχω.
διφροῦχος, einen Wagenstuhl habend ; ἅρματα Melanippds. bei Ath. XIV.651f.