διάημι
διάημι, to blow through
διάημι [ᾰ], impf. διάην, Ep. Verb,
- blow through, c. acc., τοὺς [θάμνους] . . οὔτʼ ἀνέμων διάη μένος Od. 5.478; πώεα . . οὐ διάησι ἲς ἀνέμου Hes. Op. 517: c. gen., τῶν [οὐρῶν] ψυχρὸς ἐὼν διάησι [Βορέας] ib. 514.
soplar el viento a través de, traspasar soplando
τὴν μὲν (λόχμην) ἄρ' οὔτ' ἀνέμων διάη μένος ὑγρὸν ἀέντων
πώεα ... οὐ διάησι ἲς ἀνέμου Βορέω
τῶν (θηρῶν) ... διάησι (Βόρεας)
διὰ παρθενικῆς ἁπαλόχροος οὐ διάησιν
• en v. pas. ser traspasado por el viento
ὄφρα (ἕρπυλλος) κλάδοις μακροῖσιν ἐφερπύζων διάηται
δι·άημι, souffler à travers, en parl. du vent, Od. 5, 478 ; 19, 440 ; avec l’acc. Hés. O. 517 ; avec le gén. Hés. O. 514 ||
➳ Act. prés. ind. 3 sg. διάησι, Hés. ll. cc. Impf. 3 sg. διάει (c. de *διαέω) Od. ll. cc.
διάημι, (ἄημι), durchwehen ; Od. 5.478, 19.440 θάμνους –. τοὺς (λόχμῃ –. τὴν) μὲν ἄρʼ οὔτʼ ἀνέμων διάη μένος ὑγρὸν ἀέντων, var. lect. διάει, vgl. Scholl. Hes. O. 514 ; τινός, 511 ; διά τινος, 517.
†διάημι
[δι-, δια- 1.]
3 sing. impf. διάη.
To blow through.
With acc.: θάμνους Od. 5.478, λόχμην Od. 19.440.
διάημι , ipf. διάει (διάη): blow through, Od. 5.478 and Od. 19.440.
διάημι
imperf. διάην
- to blow through trees, etc., c. acc., Od., Hes.