διαφευκτικός
διαφευκτικός, able to escape
δια-φευκτικός, ή, όν,
- able to escape, Luc. Tim. 29.
huidizo de pers., Luc.Tim.29.
διαφευκτικός, ή, όν, porté à fuir, Luc. Tim. 27.
Étym. διαφεύγω.
διαφευκτικός, leicht entschlüpfend, ὀλισθηρὸς καὶ δυσκάθεκτος καὶ δ. Luc. Tim. 29.