διαφθονέω
διαφθονέω, envy
διαφθονέω,
- envy, τινί LXX Es. 6.3 (v.l.):—Pass., to be grudged, deprived of oneʼs good fortune, J. AJ 2.6.7; to be envied, Agath. 1.16.
envidiar c. dat. de pers.
αὐτῷ διὰ τὰς ... ἀρετάς
τῷ Δαθιδ
• en v. pas. ser objeto de la envidia I.AI 2.135, Vett.Val.258.1, Eus.HE 8.1.7, Agath.1.16.8, Dam.Fr.176.
δια·φθονέω-ῶ, porter envie : τινι, Spt. Esth. 6, 3, à qqn ; au pass. être envié, Jos. A.J. 2, 6, 7.
διαφθονέω, beneiden, τινί, Sp.; auch med., τί τινι, Sp.