διεξαΐσσω
διεξαΐσσω, rush forth
διεξ-ᾱΐσσω, Att. διεξᾴττω,
- rush forth, Theoc. 13.23, Arist. Mu. 394b15, 397a31.
1 surgir, levantarse
(ἄνεμοι) ἐκ κόλπων διεξᾴττοντες
2 pasar entre, superar atravesando
οὐχ ἅψατο συνδρομάδων ναῦς, ἀλλὰ διεξάιξε
δι·εξαΐσσω [ᾱ] d’où *διεξᾴσσω, att. διεξᾴττω ou διεξάττω, s’échapper avec impétuosité, s’élancer, Thcr. Idyl. 13, 23 (ao. 3 sg. διεξάϊξε) ; en parl. de vents, Arstt. Mund. 4.
Étym. part. prés. διεξάττοντες Bonitz.
διεξαΐσσω, att. διεξᾴττω, schnell herausfahren, von Winden, Arist. mund. 4 ; vgl. Theocr. 13.23.
διεξαΐσσω
Attic -άττω
fut. ξω
- to rush forth, Theocr.