διερεθιστικός
διερεθιστικός, provocative
διερεθ-ιστικός, ή, όν,
- provocative, τῶν συμπτωμάτων Orib. 5.30.23; δ. σημεῖον Phlp. in GA 197.18.
que provoca, provocador c. gen.
τῶν συμπτωμάτων
διερεθιστικός, ή, όν, excitant, irritant, Hérodotus (Orib. 1, 424, 2, B.-Dar.).
Étym. διερεθίζω.