δυσάερος
δυσάερος, having bad air
δῠσ-άερος [ᾱ], ον,
- having bad air, δεσμωτήριον (sc. ὁ κόσμος) D.Chr. 30.11; unwholesome, of the atmosphere, Procl. Par.Ptol. 122, cf. Sabin. ap. Orib. 9.20.8.
mal ventilado, poco aireado
πόλις
δεσμωτήριον ... δ. (ὁ κόσμος)
δ. καὶ συννεφὴς καὶ ζοφερός
del aire
δυσ·άερος, ος, ον [ῠᾱ]
1 dont l’air est insalubre, D. Chr. 1, 550 ; Orib. 246 Matthäi ||
2 en parl. de l’air lui-même, qui est un air insalubre, Procl. Ptol. p. 122, 21.
Étym. δυσ-, ἀήρ.
δυσάερος, mit schlechter Luft, ungesund ; τόπος Strab., u. Sp.