δυσαίακτος
δυσαίακτος, most mournful, miserable
δῠσ-αίακτος, ον,
- most mournful, miserable, LXX 3 Ma. 6.31.
muy llorado
μόρος
δυσ·αίακτος, ος, ον [ῠ] tout à fait déplorable, lamentable, Spt. 3 Macc. 6, 31.
Étym. δ. αἰάζω.
δυσαίακτος, sehr bejammert, jammervoll, Sp.