δυσδιάσπαστος
δυσδιάσπαστος, hard to break
δυσδιά-σπαστος, ον,
- hard to break, τάξις Plb. 15.15.7; hard to pull up, of a palisade, Ph. Bel. 82.35.
1 difícil de romper
ἡ Ῥωμαίων τάξις καὶ δύναμις
2 difícil de arrancar
ὁ χάραξ
δυσ·διάσπαστος, ος, ον, difficile à rompre violemment, Phil. byz. 82 ; Pol. 15, 15, 7.
Étym. δ. διασπάω.
δυσδιάσπαστος, schwer zu trennen ; τάξις Pol. 15.15.