δύσδαμαρ
δύσδαμαρ, ill-wived, ill-wedded
δύσ-δᾰμαρ, αρτος, ὁ, ἡ,
- ill-wedded, A. Ag. 1319.
δύσ·δαμαρ, αρτος [δᾰ] adj. m. malheureux par sa femme, Eschl. Ag. 1319.
Étym. δ. δάμαρ.
δύσδαμαρ, αρτος, ἡ, durch die Gattin unglücklich, Aesch. Ag. 1292.
δύσδαμαρ
- ill-wived, ill-wedded, Aesch.