δυστλήμων
δυστλήμων, suffering hard things
δυσ-τλήμων, ον, gen. ονος,
- suffering hard things, h.Ap. 532, Orph. Fr. 49vi95.
mísero, desgraciado
ἄνθρωποι
χειρὶ τῇ δυστλήμονι
prob. en sinécdoque
δυσ·τλήμων, ων, ον, gén. ονος, très malheureux, Hh. Ap. 532 ; Man. 1, 110.
Étym. δ. τλήμων.
δυστλήμων, ονος, schwer duldend, H.h. Apoll. 532 u. sp.D., wie Man. 1.110.
δυστλήμων
- suffering hard things, Hhymn.