δυσχεραντικός
δυσχεραντικός, peevish
δυσχερ-αντικός, ή, όν,
- peevish, M.Ant. 1.8, Hierocl. in CA 11 p.444 M. Adv. -κῶς, ζῆν Simp. in Epict. p.35 D.
1 malhumorado, irascible
δ. ἀνήρ
• usos subst., masc. plu. οἱ δυσχεραντικοί las personas malhumoradas
οἱ δ. καὶ πανταχόθεν τὸ ἀπρονόητον κατασκευάζοντες
• neutr. sg. τὸ δ. la irascibilidad
τὸ ἐν ταῖς ἐξηγήσεσι μὴ δ.
el no mostrar un carácter irascible en las explicaciones
• neutr. plu.
ἐν τοιούτῳ (σώματι) ... τοιάδε κινεῖσθαι δυσχεραντικὰ καὶ ὀργίλα
suscitar en ése (cuerpo) tales sensaciones de malhumor e irritación
2 adv. -ῶς malhumoradamente
μὴ δ. ζῆν
δυσχεραντικός, ή, όν, d’un caractère difficile, irascible, M. Ant. 1, 8.
Étym. δυσχεραίνω.
δυσχεραντικός, leicht unwillig werdend, ärgerlich, M.Ant. 1.8.