δυσχείρωτος
δυσχείρωτος, hard to subdue
δυσ-χείρωτος, ον,
- hard to subdue, Hdt. 7.9.βʹ (Sup.), D. 61.37, Plu. Alc. 4, D.C. 53.25 (Comp.): Sup. δυσχειρότατον is prob. f. l. in D.S. 5.34.
1 difícil de someter o reducir en la guerra, de tropas
ἐξευρίσκειν ... τῇ ἑκάτεροί εἰσι δυσχειρωτότατοι
ὄχθος
• fig. difícil de dominar, de manejar
δυσχείρωτον ἔρυμα
otro n. del número siete
2 de pers. antipático, desabrido
δυσ·χείρωτος, ος, ον, difficile à vaincre, à soumettre, Dém. 1412, 21 ; Plut. Alc. 4 ||
Cp. -ότερος, DC. 53, 25 ; sup. -ότατος, Hdt. 7, 9, 2.
Étym. δ. χειρόω.
δυσχείρωτος, schwer zu überwältigen, zu besiegen ; superl., Her. 7.9 ; Dem. 61.37 ; καὶ χαλεπός Plut. Alc. 4 ; τινί, DS. 5.34 ; s. δύσχειρος.
δυσχείρωτος
δυσ-χείρωτος, ον
χειρόω
- hard to subdue, Hdt., Dem.