εὐήκης

εὐήκης, ες, (ἀκή A)

• well-pointed, αἰχμῆς . . εὐήκεος Il. 22.319; keen-edged, φάσγανα A.R. 2.101, Phanocl. 1.8; ξυρόν Nic. Al. 411.

εὐήκης, ες (ἀκή), wohl gespitzt, sehr scharf ; αἰχμή Il. 22.319 ; sp.D., φάσγανα Ap.Rh. 2.101 ; ἅρπη Opp. H. 5.637 ; ξυρόν Nic. Al. 410. – Bei Empedocl. v. 374 wird βάξις εὐήκης erkl. durch εὐήκοος u. ist wohl in εὐηχής zu ändern.

εὐήκης

[εὐ- 5 + *ἀκή, point.]

Well-pointed, sharp: αἰχμῆς εὐήκεος Il. 22.319.

εὐήκης , ες (ἀκή): well - pointed, sharp, Il. 22.319†.

εὐήκης εὐ-ήκης, ες ἀκή

• well-pointed, Il.