εὐήκοος
εὐήκοος, hearing well; inclined to listen
εὐήκο-ος, Dor. ἐυάκος[ᾱ], ον, (ἀκοή)
- hearing well or easily, Hp. Aph. 3.17 (Comp.).
- 2 hearing willingly, obedient, Arist. EN 1102b27 (Comp.).
- 3 inclined to give ear, of the gods, θνατοῖς AP 9.316.5 (Leon.), cf. IG 12(2).101, 105 (Mytil.); written εὐήκουος, Sammelb. 4607.5: generally, inclined, πρὸς μεταβολήν Thphr. CP 2.14.5 (Sup.). Adv. -όως, διακεῖσθαι πρός τι Plb. 27.7.7.
- II Pass., easily heard, audible, Arist. Top. 107b2; -οώτερα τὰ τῆς νυκτός Id. Pr. 899a19.
- 2 pleasant to the ear, agreeable, τὸ εὐ. Demetr. Eloc. 48, al.
εὐ·ήκοος, οος, οον :
I au propre :
1 qui entend bien, qui a l’ouïe fine, Hpc. Aph. 1247 ||
2 facile à entendre, Arstt. Probl. 11, 5 ||
II fig.
1 docile, obéissant, Arstt. Nic. 1, 13, 17 ||
2 disposé à écouter, qui exauce, Anth. 9, 316 ||
3 enclin à, en gén., avec πρός et l’acc. Th. C.P. 2, 14, 5 ||
Cp. -οώτερος, Arstt. Probl. 11, 5 ; sup. -οώτατος, Th. l. c.
Étym. εὖ, ἀκοή.
εὐήκοος, gut, leicht hörend, Hippocr. u. Folgde ; εὐηκοωτέρα ἡ νὺξ τῆς ἡμέρας, in der Nacht hört man leichter als bei Tage, Arist. Probl. 11.5 ; – leicht auf Etwas hörend, willig Folge leistend, gehorsam, Arist. Eth. 1.13 u. A. – Von den Göttern, zu erhören geneigt, dor. Form εὐάκοος θνατοῖς, Leon.Tar. 29 (IX.316); Inscr.
• Adv., εὐηκόως διακεῖσθαι πρός τι, gehorsam sein gegen, Pol. 27.6.7.
• Adv., εὐηκόως διακεῖσθαι πρός τι, gehorsam sein gegen, Pol. 27.6.7.
εὐήκοος
εὐ-ήκοος, οον
ἀκοή
- inclined to give ear, of gods, Anth.