εὐηθικός
εὐηθικός, good-natured
εὐηθ-ικός, ή, όν,
- like an εὐήθης, good-natured, ironically, Pl. R. 343c, Chrm. 175c.
- 2 simple, foolish, εὐηθικώτερόν ἐστι ἢ ὥστε . . Arist. Ph. 218b8, cf. Iamb. Myst. 3.17. Adv. -κῶς Ar. Nu. 1258, Arist. GA 757a2; εὐ. ἔχειν Pl. Hp.Ma. 301d.
εὐηθικός, ή, όν, qui convient à un homme simple :
1 en b. part, simple, honnête, Plat. Rsp. 343e, etc. ||
2 en mauv. part, naïf, sot, Arstt. Phys. 4, 10, 8 au cp. -ώτερος.
Étym. εὐήθης.
εὐηθικός, ή, όν, dem εὐήθης eigen, gutmütig, treuherzig, ἄρχει τῶν ὡς ἀληθῶς εὐηθικῶν τε καὶ δικαίων Plat. Rep. I.343c, der leicht nachgibt, im Ggstz von σκληρός, Charm. 175d ; tadelnd, einfältig, Sp.; so auch adv., Ar. Nub. 1258 ; ἔχειν Plat. Hipp. mai. 301d.
εὐηθικός, ή, όν
εὐήθης
- good-natured, Plat.:—adv. -κῶς, Ar.