εὐθάνατος

εὐθᾰνᾰτ-ος, ον,

• dying easily or happily: εὐ. θάνατος, = εὐθανασία, Men. 23, cf. Paul.Al. M. 3. Adv. -τως Cratin. 413, Men. 481.16.

εὐθάνατος, θάνατος, ein schöner Tod, Menand. Ath. XII.549c.
• Adv. εὐθανάτως , schön, leicht sterbend, Cratin. bei Poll. 3.106 ; Men. Stob. fl. 121.7.