εὐθανατέω
εὐθανατέω, die a noble death
εὐθᾰνᾰτ-έω,
- die a noble death, Stoic. 3.156, Plb. 5.38.9, J. AJ 9.4.5.
εὐ·θανατέω-ῶ [ᾰᾰ] mourir d’une belle mort, bien mourir, Pol. 5, 38, 9 ; Jos. A.J. 9, 4, 5.
Étym. εὐθάνατος.
εὐθανατέω, einen guten, leichten oder schönen, ruhmvollen Tod sterben ; εὐθανατῆσαι σπουδάζων καὶ μηδὲν ἀνάξιον ὑπομεῖναι Pol. 5.38.9 ; a.Sp.