εὐθαλής

εὐθαλ-ής, ές,

• blooming, flourishing, thriving, Αἴγυπτος A. Fr. 300.5; γῆρας Men. Mon. 388; ἄνηθον Mosch. 3.100, cf. AP 9.3 (Antip.), Orph. A. 912; χάριτες AP 7.600 (Jul.): later in Prose, δένδρον SIG 889.9 (Arcesine, iii A. D.); εὐθαλέστερα παιδία Sabin. ap. Orib. 9.17.3; ζῷα εὐθαλῆ POxy. 902.15 (V A.D.): metaph., τὸ εὐ. [τῆς ψυχῆς] Ph. 1.512; πτερὰ εὐ. τῆς ψυχῆς Them. Or. 21.251 b.

εὐ-θᾱλής, ές, Dor. Adj.

• flourishing, thriving, τύχα Pi. P. 9.72; πέδον B. 8.5; εὐκάρπεια E. Tr. 217 (lyr.); καρποί Ar. Av. 1062 (lyr.); φύλλα AP 9.313 (Anyte); εὐθηλής is cj. ib. 247 (Phil.), h.Mart. 9:—also εὔ-θᾰλος, ον, thriving well, v.l. in EM 197.34.

εὐθαλής ², [ᾱ], ές, dor. = εὐθηλής.

εὐθαλής ¹, ές, schön sprossend, grünend u. blühend, Aesch. frg. 299 ; εὐκαρπία Eur. Troad. 217 ; φυτόν Anacr. 59.19 ; ὀρόδαμνοι Plat. Ep. 10 (IX.3); εὐθαλέων Χαρίτων ἄνθος Iul. Aeg. 56 (VII.600); a.Sp.; auch Plut. u. Luc.

εὐθαλής

• 1flourishing met. καί νυν ἐν Πυθῶνί νιν ἀγαθέᾳ Καρνειάδα υἱὸς εὐθᾱλεῖ συνέμειξε τύχᾳ P. 9.72 εὐ]θᾰλέος ὑγιε[ίας Pae. 6.181

εὐθαλής εὐθᾱλής, ές Doric for εὐθηλής.

εὐθαλής εὐ-θᾰλής, ές θάλλω

• blooming, flourishing, Mosch.