εὐκατάφορος
εὐκατάφορος, prone towards
εὐκατά-φορος, ον,
- prone towards, πρός τι Arist. EN 1109a15, Plu. Garr. 2.503c.
εὐ·κατάφορος, ος, ον, très porté à, très enclin à, πρός et l’acc. Arstt. Nic. 2, 8, 8.
Étym. εὖ, καταφέρω.
εὐκατάφορος, leicht sich herunterbewegend, leicht in Etwas verfallend, bes. in einen Fehler, übh. wozu geneigt, πρὸς ἀκολασίαν Arist. Eth. 2.8, Sp.