εὐκτήριος
εὐκτήριος, of or for prayer
εὐκτήριος, α, ον,
- of or for prayer, οἶκος Cod.Just. 1.2.15 Intr.
- II Subst. εὐκτήριον, τό, oratory, Just. Nov. 131.7 Intr., Rev.Bibl. 1911.287 (Jericho, vi A.D.).
εὐκτήριος, ος, ον, qui concerne la prière : εὐκτήριος οἶκος, Bas. 4, 473b ; Nyss. 3, 1081 b Migne, maison de prières.
Étym. εὔχομαι.
εὐκτήριος, ον, zum Beten gehörig, z.B. οἶκος, K.S.; τὸ εὐκτήριον, Beifall, ibd.