εὐπροφάσιστος
εὐπροφάσιστος, with good pretext, plausible
εὐπροφάσιστος [ᾰ], ον,
- with good pretext, plausible, αἰτία Th. 6.105; ἀφορμαί Ptol. Tetr. 2; -ιστον (sc. ἐστί) c. inf., App. BC 3.76; εὐπροφάσιστα ἀδικεῖν Ph. 2.496. Adv. -τως Ptol. Tetr. 6, Vett.Val. 286.14.
- 2 easily admitting of pretexts, App. Pun. 64.
εὐ·προφάσιστος, ος, ον [ᾰ]
1 qu’on justifie par de bons prétextes, plausible, Thc. 6, 105 ||
2 qui admet facilement des prétextes, App. Lib. 64.
Étym. εὖ, προφασίζομαι.
εὐπροφάσιστος, leicht vorzuschützen, αἰτία Thuc. 6.105 ; wobei man leicht Ausflüchte machen kann, leicht zu entschuldigen, App. Pun. 64.
εὐπροφάσιστος
εὐ-προφάσιστος, ον
- with good pretext, plausible, Thuc.