εὐφύλακτος

εὐφύλακτος [ῠ], ον,

• easy to keep or guard, A. Supp. 998; εὐ. ἡ καρδία well-guarded, Arist. PA 670a26; εὐφυλακτότερον τὸ ὕδωρ τοῦ ἀέρος more easily confined, Id. Sens. 438a15, cf. PA 656b2 (Sup.); ἐν εὐφυλάκτῳ εἶναι to be on oneʼs guard, E. HF 201; -ότερα αὐτοῖς ἐγίγνετο it was easier for them to keep a look-out, Th. 8.55; ὅπως εὐφύλακτα αὐτοῖς εἴη Id. 3.92, cf. Plu. Rom. 18.
• • II (φυλάττομαι) easy to guard against, Arist. SE 174b35 (Comp.), D.C. 57.1.

εὐφύλακτος, leicht zu bewachen, τέρεινʼ ὀπώρα δʼ εὐφύλακτος οὐδαμῶς Aesch. Suppl. 976 ; ἐν εὐφυλάκτῳ εἶναι, im Sichern sein, Eur. Herc.Fur. 201 ; εὐφυλακτότερον καὶ εὐπιλητότερον τὸ ὕδωρ τοῦ ἀέρος Arist. sens. 2 ; ὅπως εὐφύλακτα αὐτοῖς εἴη Thuc. 3.92, wie εὐφυλακτότερα γὰρ ἐγίγνετο 8.55, sie konnten sich leichter bewachen od. auf ihrer Hut sein ; – wovor man sich leicht hüten kann, Plut. Rom. 18 ; DC. 57.1.

εὐφύλακτος εὐ-φύλακτος, ον φυλάσσω

• easy to keep or guard, Aesch.:— ἐν εὐφυλάκτῳ εἶναι to be on oneʼs guard, Eur.; εὐφυλακτότερα αὐτοῖς ἐγίγνετο it was easier for them to keep a look-out, Thuc.