εὐχαριστητέον
εὐχαριστητέον, one must give thanks
εὐχᾰριστ-ητέον,
- one must give thanks, τινι Ph. 1.273; ὑπέρ τινος ib. 533.
εὐχαριστητέον [ᾰ] vb. d’εὐχαριστέω, Orig. c. Cels. p. 411.