εὑρεσίλογος
εὑρεσί·λογος, ος, ον [ῐ] qui trouve facilement des mots ou des raisons, qui a la parole facile, Corn. 191 ||
Sup. -ώτατος, DL. 4, 37 ||
➳ Poét. εὑρεσσίλογος, Sib. 1, 178.
Étym. εὑρίσκω, λόγος.
εὑρεσίλογος, (s. über den Akzent Lobeck zu Phryn. 770), geschickt im Auffinden u. Ersinnen von Gründen u. Worten, beredt, DL. 4.37 ἦν εὑρεσιλογώτατος ἀπαντῆσαι εὐστόχως ; VLL erkl. φλύαρος.