εὑρετικός
εὑρετικός, inventive, ingenious
εὑρετ-ικός, ή, όν,
- inventive, ingenious, Pl. Smp. 209a: Comp. in Id. Plt. 286e, 287a; ἰατρός Gal. 7.212: Comp., Procl. in Alc. p.177 C.; εὑρετικὸν εἶναί φασι τὴν ἐρημίαν Men. 39: c. gen., λόγων D.H. Lys. 15; also, able to make discoveries from . ., οὗ ἔμαθεν Pl. R. 455b, cf. Andronic.Rhod. p. 578 M.
- II concerned with inquiry or discovery, λόγος, opp. ἀποδεικτικός, Gal. 4.650.
εὑρετικός, ή, όν, inventif : τινος, Plat. Rsp. 455b ; πρός τι, DS. 3, 69, en qqe ch. ||
Cp. -ώτερος, Plat. Pol. 286e, 287a.
Étym. εὑρετός.
εὑρετικός, erfinderisch ; Plat. Symp. 209a ; τὸν ἀκούσαντα εὑρετικώτερον ἀπεργάζεσθαι Polit. 286e ; τῆς δηλώσεως 287a ; πρὸς πᾶν τὸ χρήσιμον DS. 3.69.
εὑρετικός, ή, όν
εὑρεῖν
- inventive, ingenious, Plat.