εὑρετός
εὑρετός, discoverable
εὑρετ-ός, ή, όν,
- discoverable, Hp. Vict. 1.2; τὰ μὲν διδακτὰ μανθάνω, τὰ δʼ εὑρετὰ ζητῶ S. Fr. 843; εὑρετὰ ἀνθρώποις X. Mem. 4.7.6.
εὑρετός, ή, όν, qu’on peut trouver ou inventer, Soph. fr. 723 ; Xén. Mem. 4, 7, 6.
Étym. vb. d’εὑρίσκω.
εὑρετός, ή, όν
verb. adj. of εὑρίσκω,
- discoverable, Xen.